Hocam derse de gelemeyeceğim için sizden çok özür diliyorum. Ailevi bir meseleden dolayı eve gitmem gerkiyor. Sizlere iyi dersler…

Derslerinizi gerçekten çok beğeniyorum. İnanın bunu yağ çekmek için demiyorum. Şu üniversitedeki 12. dönemim ve fikirlerin böylesine özgürce söylenebildiği bir ders daha görmedim. Kendisini öğrencilerini ezmeye adamış onca eğitimciden sonra sizin gibi tüm eleştirilere açık bir hocayı tanımak beni gerçekten çok mutlu etti. Ama ne yazık ki blog yazılarımın pek parlak olmamasından mı yoksa ön sıralarda oturmamamdan mı bilemiycem; has dairenize giremediğimi son derste anladım. Olsun napalım. Daha yol var önümüzde.

Derslerde yapılan aktiviteleri staj okulumda uygulamaya çalışıyorum ve gerçekten de çok eğlenceli oluyor. Son derste üçgende benzerlik konusu benim dahi olduğum gruba geldi. Üzerinde baya bi düşündük. Güzel şeyler çıktı ama henüz tam rayına oturtamadık. Gelecek derse kadar daha renkli ve eğlenceli şeyler bulmak üzere ayrıldık. Güzel bir çalışmayla karşnıza gelicez inşallah.

Umarım yazdıklarımı şahsi almazsınız. Hissettiklerimi paylaşmak hissettim. sizi de kırdıysam affola… Saygılarımla

      Yaptığımız aktivitelere gelirsek ben ortak özelliklerimizi ve şahsi özelliklerimizi kesişen daireler içine yazdığımız aktiviteyi daha çok sevdim. Aktivite dedim çünkü bana pek de oyun gibi gelmedi. Ben staja gidiyorum bu dönem. Bu derste yaptıklarımızı ben staj okulumda uygulamayı düşünüyorum. Ortak özellik aktivitesi bence çok uygun. Bunun yardımıyla öğrenciler birbirlerini daha iyi tanıma fırsatı bulabilirler.

       İlk aktivitede en arkadaki arkadaşımız önündekinin arkasına o arkadaşımız da bir önündekinin arkasına ’HOP’ diyerek dokundu. En öndeki arkadaşımız da ‘HEY ‘ diyerek ayağa kalktı. Bunu baya bi tekrarladık çünkü nedense bizim bulunduğumuz sıra hep birinci oluyordu. Bence hocamızın yakınında bulunan sıralar daha başarılı oluyor çünkü kim sesi daha hızlı duyarsa o daha hızlı aktarıyor.

            Diğer oyunda bir ebe seçtik ve bu ebe dokunduğu kişiyi de yakalamış oluyordu. Böylelikle yakalayanlar zamanla artıyordu. Eğer bu grup bi yerden koparsa tekrar başlıyordu. Bu baya eğlenceliydi. Bir analoji yapmak gerekirse bana hırsız polis oyununu hatırlattı. Kovalayanlar sayıca fazlaydılar ve aynı amaca hizmet ediyorlardı. Kaçanlar (içlerinde ben de vardım ve yakalanmadım) ise tek başlarınaydılar. Kaçan birisi diğerlerini düşünmüyordu. Gerçek hayatta da böyle değil mi zaten? Van’da birisi suç işlese ve oradaki polisler bu kişiyi yakalayamazsa ve bu kişi Afyon’da görülse Afyon polisi sen Van’ın hırsızısın demez heralde. Yakalayıverir adamı hemen. Ama hiçbir yerde hiçbir hırsız bir diğerine yardım etmez. Ama analojimde bir break-point var. Yakalananlar hemen rol değiştirip yakalayan haline dönüşüyorlar. Yani hırsız yakalanınca polis oluyor. Olur mu hiç öyle şey? Olmaz tabi.

        Üçgen yapma oyunumuz trafik yüzünden aksasa da baya verimliydi. Arkadaşlar üçgen yapalım derken (ben saydım) altıgen yapmışlardı. Bu yüzden bunun kritiğini yapamadık.

        İkinci aktivite daha hareketliydi. Deneyim kelimesini birbirimize aktardık. Oyun sonunda gördük ki iletişimimizi etkileyen bir çok faktör var ve biz bu faktörlerin bir çoğunun farkında değiliz. Kendine güven eksikliği,kendni iyi ifade edememe, ortamdki aşırı ses, isimleri unutma,vs. Bunun gibi daha bir çok sebep oyunun sonucunu etkiledi.